Konflikt podbarkowy

Uraz to każde uszkodzenie tkanki, narządu lub większego obszaru ciała powstające wskutek miejscowej lub ogólnej interwencji czynnika mechanicznego, termicznego, chemicznego, elektrycznego, jonizującego lub akustycznego. W uprawianiu sportów siłowych najczęściej mamy do czynienia z urazami stawowymi i mięśniowymi.

Do urazu może dojść wtedy, gdy na element narządu ruchu działa duża siła zewnętrzna, wywołująca uszkodzenie oraz zdecydowane ograniczenie jego funkcji, lub też w wyniku mikrourazów, tzn. powtarzającego się lub stałego działania czynnika urazowego o mniejszej intensywności. W kulturystyce spotykamy się z tymi dwoma mechanizmami powstawania urazu. Należy również dodać, że potencjalny wpływ na powstanie urazu mają również inne czynniki, są to: poziom sprawności, stan czynnościowy układu ruchu, przebyte wcześniej urazy, rodzaj aktywności, zmiany przeciążeniowe czy w końcu uwarunkowania osobnicze.

Najczęstszym urazem układu kostno-stawowego u kulturystów jest uszkodzenie stożka rotatorów, częste są też urazy barku (stawu ramiennego). Staw ramienny (łac. articulatio humeri) łączy kończynę górną z obręczą barkową. Główkę stawową tworzy głowa kości ramiennej, a panewkę wydrążenie stawowe oraz obrąbek stawowy łopatki. Dzięki obrąbkowi stawowemu zwiększana jest powierzchnia stawowa panewki, czego następstwem jest większy zakres ruchów ramienia. Nie ma ograniczeń więzadłowych, a od uszkodzeń chronią go mięśnie. Torebkę stawową wzmacnia więzadło kruczo-ramienne i więzadła obrąbkowo-ramienne (górne, środkowe, dolne).

Dla ćwiczących istotna jest fizjologia ruchu w stawie barkowym. Ruchy odbywają się w trzech płaszczyznach: zgięcie i prostowanie, odwodzenie i przywodzenie, ruchy obrotowe ramienia do wewnątrz i na zewnątrz. Zarówno zgięcie, jak i odwodzenie w stawie ramiennym zachodzi tylko do płaszczyzny poziomej. Możliwość uniesienia ramienia ponad płaszczyznę poziomą to efekt pracy stawów mostkowo-obojczykowego i barkowo-obojczykowego.

Osoby uprawiające sporty siłowe wielokrotnie pytają mnie o przepuklinę brzuszną. Co z nią robić? Czy operować? A jeśli tak, to w jaki sposób? I najważniejsze: czy po operacji będę mógł trenować?

Odpowiedź na pierwsze pytanie jest stosunkowo prosta. W przypadku pojawienia się wątpliwości wskazujących na obecność przepukliny (najczęściej jest to przepuklina pachwinowa – guz chowający się w pachwinie lub w worku mosznowym) należy się udać do chirurga i przystać na jego propozycję operacji. Odwlekanie tej decyzji może skutkować nawet utratą życia!

O wiele trudniejsza jest odpowiedź na pytanie: jak operować? Pierwsze zapiski wskazujące na występowanie przepuklin brzusznych znaleziono już w starożytności. Wtedy ich zaopatrywanie odbywało się przez proste wycięcie. Obecnie wykorzystuje się nowoczesne materiały syntetyczne i metody laparoskopowe. Istotnym problemem w leczeniu przepuklin jest ich nawrotowość, szczególnie częsta po operacjach bez użycia wszczepu syntetycznego.

Przepukliny brzuszne można leczyć metodami klasycznymi bez użycia materiałów syntetycznych lub z ich zastosowaniem, oraz metodami laparoskopowymi z użyciem wszczepu alloplastycznego. Sposób zaopatrzenia przepukliny zależy od rozległości uszkodzenia elementów powięziowo-mięśniowych ściany brzucha, obecności ognisk zakażenia, możliwości zastosowania odpowiednich materiałów protetycznych i stanu chorego. Małe przepukliny pierwotne, przy wrotach nieprzekraczających 5 cm i przy wartościowych elementach powięziowych, można zaopatrzyć w sposób klasyczny, tj. przez odpowiednie zszycie wrót.

            W tym numerze miałem zamiar napisać tylko o impotencji, czyli o problemach z uzyskaniem i utrzymaniem wzwodu, oczywiście w aspekcie powikłania stosowania SAA: zaburzeń gospodarki lipidowej. Jednak artykuł dra Anabolika w numerze listopadowym sprowokował mnie do jednego komentarza! Ale o tym później.

Zaczniemy od anatomii unaczynienia penisa. Aorta brzuszna jest dolnym odcinkiem aorty zstępującej. W jamie brzusznej przebiega zaotrzewnowo, leżąc na przednich powierzchniach trzonów kręgów lędźwiowych, z lewej strony od linii pośrodkowej ciała. Jej początkiem jest przejście aorty piersiowej przez rozwór aortalny przepony na poziomie trzonu XII kręgu piersiowego. Końcem tego naczynia jest jego podział na tętnice biodrowe wspólne: prawą i lewą. Tętnica biodrowa wspólna w swoim początkowym odcinku biegnie do dołu i w bok w kierunku stawów krzyżowo-biodrowych, gdzie na wysokości dolnego brzegu trzonu V kręgu lędźwiowego, ulega podziałowi na: tętnicę biodrową zewnętrzną i tętnicę biodrową wewnętrzną.

Nas interesuje tętnica biodrowa wewnętrzna. Jest głównym naczyniem tętniczym zaopatrującym narządy miednicy mniejszej. W swoim początkowym odcinku kieruje się w dół i ku tyłowi, osiągając boczną ścianę miednicy mniejszej, gdzie ulega podziałowi na dwa pnie: pień przedni i pień tylny, oddające gałęzie trzewne i ścienne. Pień przedni oddaje między innymi tętnicę sromową wewnętrzną. Tętnica ta otworem podgruszkowatym opuszcza miednicę mniejszą, układając się pomiędzy mięśniem gruszkowatym i mięśniem guzicznym. Dociera do kolca kulszowego, na którym zawija się i wraca do miednicy mniejszej, przechodząc otworem kulszowym mniejszym. Tutaj biegnie z towarzyszącymi jej naczyniami żylnymi i chłonnymi, nerwem sromowym, oraz rozcięgnem mięśnia zasłaniacza wewnętrznego. Dalej kieruje się ku przodowi po bocznej ścianie dołu kulszowo-odbytniczego, docierając do kanału sromowego utworzonego w obrębie powięzi zasłonowej. Stąd przenika do przepony moczowo-płciowej i biegnie w dół do spojenia łonowego, gdzie ostatecznie oddaje swoje końcowe odgałęzienia. Na swoim przebiegu oddaje ważne dla każdego mężczyzny odgałęzienia: tętnicę opuszki prącia, tętnicę głęboką prącia i tętnicę grzbietową prącia. Reasumując: unaczynienie tętnicze prącia pochodzi od tętnicy sromowej wewnętrznej, tętnic sromowych zewnętrznych.

Więcej w grudniowym wydaniu Muscular Development

Znacie boostery azotowe?! Na pewno! Jest to grupa suplementów zawierających argininę – aminokwas, który bierze udział w uwalnianiu tlenku azotu (NO). NO jest uwalniany przez komórki śródbłonka naczyń krwionośnych i powoduje ich rozszerzanie (głównie dotyczy to tętnic, bo tam jest mięśniówka), a tym samym poprawia dopływ utlenowanej krwi do narządów. W tym procesie istotny jest cykliczny monofosforan guanozyny (cGMP). To on rozluźnia mięśnie gładkie tętnic, a tworzy się przy udziale NO.

Boostery azotowe są popularnym suplementem stosowanym przez sportowców, którzy chcą poprawić ukrwienie mięśni (kulturystyka, sporty walki, dyscypliny biegowe). O tym wiecie. Ale te suplementy działają również w innych obszarach ludzkiego organizmu, co może być istotne dla amatorów (i nie tylko!) uprawiających powyższe sporty. Dziś przedstawię wam inne cechy tych supli, dających niesamowitą pompę mięśniom.

Przez uwalnianie tlenku azotu boostery wpływają na poprawę ukrwienia mięśnia sercowego i narządów płciowych. Swoim działaniem przypominają leki stosowane w impotencji – sildenafil (popularna Viagra) i niedokrwieniu mięśnia sercowego – nitraty (nitrogliceryna). A kłopoty ze wzwodem to wcale nierzadki problem wśród bywalców siłowni. Sildenafil budową przypomina cGMP, a nitraty ze swojej cząstki uwalniają NO; mechanizm ich działania bardziej przypomina argininę. Jeśli chodzi o poprawę ukrwienia penisa, to korzystny wpływ można obserwować tylko w krótkim okresie od podania suplementu i to nie w takim zakresie jak po podaniu sildenafilu. Trzeba by było zjeść przysłowiową tonę, żeby uzyskać efekt podobny do tego, który wywołuje sildenafil. Jednak nawet dawki powszechnie stosowane przez ćwiczących spowodują przynajmniej... poprawę pewności siebie. Ale lek to lek!

Sildenafil, czyli popularna Viagra (w Polsce też Maxigra) był testowany w badaniach klinicznych jako lek poprawiający ukrwienie mięśnia sercowego i obniżający zbyt wysokie ciśnienie krwi. Okazało się jednak, że lepszy efekt uzyskano, jeśli chodzi o ukrwienie innego narządu – penisa. Efekt gwarantowany! A pomyśleć, że jeszcze parę lat temu pacjentom z niedokrwieniem kończyn dolnych i narządów płciowych robiłem zastrzyki z papaweryną (rozluźnia mięśnie gładkie naczyń krwionośnych) w penisa. Chorzy mieli po raz pierwszy od wielu lat wzwód... totalny!!! Teraz macie łatwiej...

Więcej w listopadowym wydaniu Muscular Development

Urazy stawu barkowego, inaczej ramiennego, są nieodłącznym elementem ćwiczeń siłowych. Poznanie budowy, fizjologii i patologii w tym stawie może pomóc w uniknięciu poważnych następstw takich urazów. Parę słów powiem również o sposobach ich leczenia.

Staw ramienny – (łac. articulatio humeri) to staw łączący kończynę górną z obręczą barkową. Główkę stawową tworzy głowa kości ramiennej, a panewkę – wydrążenie stawowe oraz obrąbek stawowy łopatki. Dzięki obrąbkowi stawowemu zwiększana jest powierzchnia stawowa panewki, czego następstwem jest większy zakres ruchów ramienia. Nie ma ograniczeń więzadłowych, a przed uszkodzeniami chronią go mięśnie. Torebkę stawową wzmacnia więzadło kruczo-ramienne i więzadła obrąbkowo-ramienne (górne, środkowe, dolne). Ruchy odbywają się w trzech płaszczyznach: zgięcie i prostowanie, odwodzenie i przywodzenie, ruchy obrotowe ramienia do wewnątrz i na zewnątrz. Zarówno zgięcie, jak i odwodzenie w stawie ramiennym zachodzi tylko do płaszczyzny poziomej. Możliwość uniesienia ramienia ponad płaszczyznę poziomą to efekt pracy stawów: mostkowo-obojczykowego i barkowo-obojczykowego. Za odwodzenie w stawie barkowym odpowiadają: mięsień naramienny (część środkowa), nadgrzebieniowy, dwugłowy ramienia (głowa długa). Za przywodzenie odpowiadają mięśnie: obły większy, podłopatkowy, dwugłowy ramienia (głowa krótka), trójgłowy ramienia (głowa długa), piersiowy większy, najszerszy grzbietu. Za odwracanie odpowiadają mięśnie: naramienny (cz. tylna), nadgrzebieniowy (mała komponenta tego ruchu), podgrzebieniowy, obły mniejszy. Nawracanie ramienia jest możliwe dzięki mięśniom: naramienny (cz. przednia), obły większy, podłopatkowy, dwugłowy ramienia (głowa długa), piersiowy większy. Zginanie w stawie ramiennym powodują: mięsień naramienny (cz. przednia), obły większy, podłopatkowy, dwugłowy ramienia (głowa długa), piersiowy większy. Prostowanie wywołują mięśnie: trójgłowy ramienia (głowa długa), naramienny (cz. tylna), obły większy, najszerszy grzbietu. Ruchy obwodzenia w stawie barkowym powstają poprzez połączenie ruchów zgięcia i prostowania z odwodzeniem i przywodzeniem. Ruchy te łączą się z odpowiednimi ruchami w stawach obojczyka, znacznie zwiększając ich zakres.

Więcej w październikowym wydaniu Muscular Development

W ostatnim czasie odwiedziło mnie paru pacjentów z problemem poziomu testosteronu, a konkretnie z efektami jego niedoboru: zmniejszone libido, zmęczenie, problemy z budowaniem masy mięśniowej i koncentracją. I nie byli to starsi panowie z problemem „wieku średniego”...

W tym miejscu można napisać co najmniej kilka stron o tym hormonie. Ale chyba nie chodzi wam o wywody naukowe na ten temat...? Nie będę nudził, przejdę do sedna sprawy. Dlaczego młodzi mężczyźni mają takie problemy?!

Sugestie są następujące:

1. Rzadka, ale możliwa – menopauza androgenowa w młodym wieku. Badania naukowe wykazują, że może wystąpić, a mężczyźni już przed trzydziestką mają problemy z libido, insulinoopornością oraz miewają początki choroby wieńcowej (niedokrwienie mięśnia sercowego) przez zmniejszoną produkcję androgenów.

2. Depresja po przeżytym zawodzie życiowym (zawód miłosny, śmierć bliskiej osoby, utrata pracy) lub inny powód hiperkortyzolemii. Gdybym był chodzącym katabolizmem, to też by mi się nic nie chciało i czułbym się fatalnie. Zaburzenie stosunku testosteron/kortyzol to poważna sprawa, która determinuje wiele objawów, tak jak przy niedoborze testosteronu!

3. Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy – jeżeli od dłuższego czasu (od kilku tygodni lub miesięcy) przyjmujecie leki alkalizujące (zmniejszające kwaśność soku żołądkowego), np. Rennie, Manti itp. lub blokujące receptory H2 w żołądku (czyli zmniejszające wydzielanie soku żołądkowego) jak Ranigast, to znacznie wzrasta u was poziom prolaktyny. Taka sytuacja blokuje układ HPTA (oś podwzgórze-przysadka-jądra) i pojawiają się problemy ze wzwodem, koncentracją, budowaniem masy. W tym miejscu mała uwaga. Choroby wrzodowej nie leczy się powyżej wymienionymi lekami. Standard leczenia obejmuje teraz antybiotykoterapię (bo to bakteria wywołuje wrzody) i leki blokujące pompę protonową.

4. Wysoki poziom SHBG (białko wiążące, transportujące testosteron) – może testosteron całkowity jest w normie, ale ilość wolnego testosteronu (biodostępny testosteron) jest poniżej normy? Warto spojrzeć na poziom białka wiążącego hormony płciowe! Poziom SHGB podnosi się istotnie, np. w nadczynności tarczycy.

5. Stosowanie SAA mocno blokujących oś HPTA. Winowajcą może być z pozoru „niewinny” Winstrol, Metanabol lub ostrzej: nandrolon i trenbolon. Mało kto wie, że jeżeli nie ma bazy testosteronowej, to nawet 15 mg Metanabolu na dobę, ze względu na wysoką androgenność, blokuje oś HPTA. Wówczas spada poziom endogennego (produkowanego w organizmie) testosteronu. Bez odpowiedniej ilości tego hormonu wzrasta poziom estrogenów i występują m.in. problemy z libido. Wtedy trzeba odblokować HPTA.

6. Nawiązanie do punktu 5. Może za wysoki poziom estrogenów?!! Np. problemy z aromatazą w okresie dojrzewania? No i dramatem jest, gdy pijecie alkohol. Od wódy nie tylko głowa się kiwa i głupieje, ale też estrogeny lecą w górę! Pamiętajcie o tym...

7. Jeśli nie SAA, to problem może tkwić w zażywaniu prohormonów. Ćwiczący myślą, że to nie sterydy tylko odżywki na wypasie... Widziałem już takich, co na prohormonach stracili libido... Prolaktyna wiele razy przekroczyła u nich górną granicę normy.

8. Zespół lub choroba Cushinga? To już poważna, rzadko występująca jednostka chorobowa z rozrostem kory nadnerczy i zwiększonym wydzielaniem kortyzolu.

Jeśli chodzi o kwestie pomocy pacjentom z obniżonym poziomem testosteronu, to poza diagnostyką w grę wchodzi odpowiednie leczenie farmakologiczne (jednakże jest to już problem na osobny artykuł). Oprócz leków warto będzie też dorzucić suplementację. Proponuję:

1. DAA – kwas D-asparaginowy. Bardzo dobry suplement.

2. Tribulus terrestris – buzdyganek ziemny, wiadomo – saponiny sterydowe.

3. Ekstrakt z pokrzywy – 3,4-diwanilyltetrahydrofuran.

Osobiście sugeruję Xtreme Anabolic Stack. To nowość z Fitness Authority. Jak działa? Działa na tych wszystkich poziomach, o których wcześniej pisałem: podnosi poziom biodostępnego testosteronu, obniża poziom kortyzolu, blokuje aromatazę, podnosi poziom LH. Wydaje się, że to idealny środek do stymulacji poziomu testosteronu w organizmie, zarówno w przypadkach chorobowych, jak i w intensywnym treningu. Sami spróbujcie... Ja próbuję. Nie mam jeszcze problemów z teściem (na razie), ale są wakacje, a niestety, nie mam już 20 lat. U mnie lato to okres zwiększonych dawek treningu siłowego, roweru górskiego i szosowego, pływania, biegania...Suple zawsze trochę pomogą!